Slimme bouwtechnieken
Deze drijvende “steden” zijn het resultaat van geavanceerde bouwmethodes. Baggageschepen (dredgers) halen enorme hoeveelheden zand van de zeebodem, dat daarna op uitgekozen riffen wordt gepompt. Bulldozers effenen de nieuw gevormde landmassa’s en leggen stevige fundamenten voor verschillende bouwsels. Rots- en betonnen muren beschermen deze gebieden tegen de ruige zee.
De betonnen constructies omvatten 3 km lange landingsbanen, hangars en radardomen. Daarnaast komen vuurtorens, pieren en uitgebreide brandstofopslag en luchtverdedigingssystemen. De energievoorziening en de aanvoer van zoet water zijn geregeld via elektriciteitscentrales en ontziltingsinstallaties (om zout zeewater drinkbaar te maken). Mischief Reef en Fiery Cross Reef zijn duidelijke voorbeelden van zulke omvormingen, met hun lange startbanen en diepe havens.
Juridisch en internationaal
Hoewel China zegt dat deze creaties vooral civiele voorzieningen zijn, kijkt de rest van de wereld daar anders tegenaan. Beijing negeerde de uitspraak van het Internationaal Tribunaal van Den Haag in 2016, waarin werd gesteld dat veel van die kunstmatige structuren geen recht geven op uitgebreide economische zones. Grote maritieme machten, zoals de Verenigde Staten, voeren patrouilles bij deze nieuwe eilanden. Regionale spelers zoals de Filipijnen, Vietnam, en Maleisië maken zich zorgen over de herschikking van invloed in zeegebieden die olie- en gasreserves kunnen bevatten.
De druk op lokale vissersgemeenschappen is zichtbaar: Filipijnse bevoorradingsboten worden gedwongen hun routes te veranderen, wat sociale en economische gevolgen heeft. De strategische gevolgen van deze nieuwe eilanden mag je niet onderschatten — mariene analisten waarschuwen dat dit spanningen kan aanwakkeren.
Gevolgen voor het milieu
Ondanks de technische prestaties melden mariene biologen grootschalige vernietiging van koraalriffen. Die riffen raken bedolven onder sedimentpluimen, wat leidt tot verlies van onmisbare leefgebieden voor vele zeeorganismen. Met erosie en onomkeerbare schade in het verschiet, lijkt herstel vrijwel onmogelijk. “Er is geen eenvoudige manier terug,” zeggen milieuspecialisten.
Satellietbeelden maken deze veranderingen zichtbaar (en verontrustend). Met behulp van moderne technieken, zoals radar- en AIS-trackers, worden maritieme bewegingen in kaart gebracht, en open-source analyses vormen zo een feitelijk dossier van de veranderende Zuid-Chinese Zee.
De politieke en ecologische complexiteit van China’s eilandbouw in de Zuid-Chinese Zee is dus meer dan enkel een technische prestatie — het is ook een waarschuwing. Als kaartmateriaal niet gelijke tred houdt met de realiteit, roept dat vragen op over hoe zulke gebieden in de toekomst onderhandeld worden, zeker nu de zeespiegel en het klimaat veranderen. De uitdagingen op het vlak van diplomatie, milieuzorg en soevereiniteit vragen wereldwijde aandacht en actie.
